Hummus to arabska nazwa ciecierzycy. Historia popularnej na Bliskim Wschodzie wykonanej z niej pasty z oliwą sięga tysięcy lat. Najstarszy odnaleziony przepis pochodzi z XIII-wiecznej egipskiej książki kucharskiej, a warto pamiętać, że także greccy filozofowie – Platon i Sokrates, pisali o dobroczynnych właściwościach hummusu.
Choć wiele krajów śródziemnomorskich przypisuje sobie jego wynalezienie, ciecierzyca, czyli główny składnik hummusu, pochodzi najprawdopodobniej z dawnej Persji, konkretnie z rejonów podkaukaskich. Legendy mówią, ze po raz pierwszy pastę wykonano w XII w. na dworze sułtana Saladyna. Dziś hummus jest przedmiotem sporu kulinarnego między Izraelem a Libanem.
W 2010 r. libańscy kucharze pobili rekord Guinnessa, przygotowując największy na świecie, ponad 10-tonowy talerz hummusu.
Niezależnie od kraju pochodzenia podstawowymi składnikami hummusu są oprócz gotowanej ciecierzycy oliwa, sok z cytryny, czosnek, pasta sezamowa (tahini) i przyprawy, razem utarte na masę. Tradycyjnie na Bliskim Wschodzie hummus serwuje się na zimno z chlebem pita, ale doskonale sprawdza się on także jako dip do warzyw lub składnik kanapek czy sałatek.
Hummus – składniki, przepis, jak podawać
ok. 400 g ciecierzycy (ugotowanej lub z puszki)
sok z jednej dużej cytryny
3 łyżki stołowe pasty tahini (można kupić gotową lub zmiksować prażony sezam z oliwą)
1 duży ząbek czosnku
2 małe papryczki chili
2 łyżki stołowe oliwy z oliwek
1 łyżeczka soli
1/2 łyżeczki sproszkowanego kminu indyjskiego
ew. 2-3 łyżki stołowe wody do rozrzedzenia konsystencji
szczypta papryki w proszku do dekoracji
Ciecierzycę zmiksować w blenderze. Dodać pastę tahini, czosnek, papryczki chili, sok z cytryny i tyle oliwy, by powstała gładka masa. Przyprawić solą i kminem indyjskim do smaku. Jeśli masa jest zbyt gęsta, dodać nieco wody.
Wstawić do lodówki, a przed podaniem polać oliwą, posypać natką pietruszki i papryką.
Tekst publikowany na łamach magazynu „Świat Podróże Kultura” w numerze wakacje 2013 na str. 112-113.