„NO GRAVITY” — sztuka, która unosi ponad granice

Niektóre podróże są inne. Nie zaczynają się na lotnisku ani na dworcu. Nie mają planu ani celu. Zaczynają się w chwili, gdy świat, jaki znaliśmy, nagle znika — a my musimy nauczyć się żyć w próżni. W stanie nieważkości…

Właśnie o takich podróżach opowiada „NO GRAVITY” – niezwykły video tryptyk i multisensoryczna wystawa w reżyserii Piotra Janowczyka, której premiera odbyła się 30 października w warszawskim Free Belarus Museum. Wśród dźwięków III Symfonii Henryka Mikołaja Góreckiego, w delikatnym półmroku, gdzie światło i cień przenikają się jak wspomnienie i nadzieja, publiczność stała się częścią opowieści o tych, którzy stracili grunt pod nogami – dosłownie i metaforycznie.

Wśród tancerzy Polskiego Baletu Narodowego każdy ruch ma znaczenie. Każdy gest opowiada o próbie utrzymania równowagi, o poszukiwaniu nadziei w świecie, który nagle przestał być bezpieczny. Skok w powietrze staje się metaforą ucieczki, ale też wiary – że można jeszcze wzlecieć, nawet jeśli ziemia usuwa się spod nóg.

W słuchawkach słychać głosy. Prawdziwe, ciche, poruszające. Artyści, którzy musieli opuścić swoje kraje, opowiadają o drodze – o tym, co zostawili, i o tym, co udało im się odnaleźć w Polsce. Ich słowa brzmią jak modlitwa, jak echo dawnych pieśni, jak oddech świata, który wciąż szuka dla siebie miejsca.

Dziś na świecie ponad 120 milionów ludzi zostało zmuszonych do opuszczenia swojego ciepłego domu. Ale tu liczy się człowiek – jego ciało, oddech, ruch i głos. W delikatnym świetle projektora to wystarczy, by poczuć, że każda historia uchodźstwa jest historią nas wszystkich…

„NO GRAVITY” nie wymaga komentarza.

W tej przestrzeni ja osobiście zobaczyłam moją babcię – w zimnym wagonie bydlęcym, w czasie wojny, trzymającą na rękach kilkumiesięczną moją mamę, uciekającą przed tym, co niebezpieczne. I poczułam, że każdy z nas nosi w sobie podobną historię – historię odwagi, lęku, troski o bliskich i nadziei, że na końcu tej drogi czeka nowe życie.

„NO GRAVITY” jest przestrzenią ciszy, refleksji i spotkania z człowiekiem. Wystarczy wejść, usiąść, wsłuchać się w muzykę Góreckiego i w opowieści artystów – pozwolić, by sztuka uniosła nas ponad ciężar codzienności i przypomniała, że empatia jest największą miarą człowieczeństwa.

Wystawa trwa do 12 listopada 2025 roku
Free Belarus Museum, ul. Foksal 11, Warszawa
Wtorek–Piątek: 16.00–20.00
Sobota–Niedziela: 12.00–20.00