Jeśli zapytacie włoskiego narciarza o wymarzony ośrodek, wcale nie musi wskazać Madonny di Campiglio. Francuz niekoniecznie wymieni Trzy Doliny czy Chamonix, Austriak Kitzbühel, a Szwajcar St. Moritz. W narciarstwie, podobnie jak w winie, najgłośniejsze etykiety nie zawsze robią największe wrażenie na koneserach. Oto adresy, które miejscowi cenią bardziej niż ich znanych na całym świecie „rywali”.
Francja: Megève – narciarskie Saint-Tropez pod Mont Blanc
Gdy narciarski świat tłoczy się w Trzech Dolinach, a instagramerzy polują na zdjęcia w Courchevel, francuska elita od pokoleń wybiera Megève. Kurort stworzony przez Rothschildów to odpowiedź na modne szwajcarskie stacje.
To alpejskie miasteczko z pocztówki, a nie fabryka narciarzy. Zamiast betonowych molochów przyklejonych do zboczy są tu brukowane uliczki, kamienne domy, zaprzęgi konne i widok na Mont Blanc. Historyczne centrum i wpisane ze smakiem w krajobraz hotele otacza około 230 km tras, a ze skipassem Évasion Mont-Blanc niemal 400 km nartostrad.
Megève bywa nazywane narciarskim Saint-Tropez i trudno o trafniejsze porównanie. Zamiast jachtów są drewniane zjawiskowe chalet, ale podobnie jak na Lazurowym Wybrzeżu liczą się styl, atmosfera i dyskretny luksus. Sam skipass kosztuje podobnie jak w wielu alpejskich ośrodkach. Rachunek po kolacji już niekoniecznie.

Szwajcaria: Andermatt – czysty skręt na krawędzi ważniejszy od metki na kurtce
St. Moritz ma wszystko: świetne trasy, legendarną historię i luksus w ilościach hurtowych. Wielu Szwajcarów, zamiast błysku fleszy i hotelowych lobby, wybiera jednak Andermatt. Nie dlatego, że jest lepsze. Po prostu bardziej przypomina wielką narciarską przygodę niż salon wystawowy dla ludzi sukcesu.
Nad regionem góruje niemal trzytysięczny Gemsstock, którego stoki od lat przyciągają mocnych narciarzy i zawodników. Dziś ľľoferuje ponad 180 km tras, a nowoczesne połączenie z Disentis pozwala godzinami wędrować na nartach przez jeden z najbardziej spektakularnych zakątków szwajcarskich Alp. Trasy przecinają szerokie doliny, wysokogórskie pustkowia i strome zbocza, gdzie człowiek ma wrażenie, że góry były tu zawsze, a wyciągi pojawiły się dopiero wczoraj.
Prawdziwą gwiazdą pozostaje jednak przełęcz Oberalp. Jadący przez nią pociąg przecina śnieżną pustynię tak rozległą, że nie wiadomo, po której stronie wagonu usiąść, by nie stracić najlepszych widoków. W Andermatt można odnieść wrażenie, że w narciarskiej hierarchii wciąż wyżej stoją dobrze postawione krawędzie niż logo na piersi. I właśnie za to miejscowi tak cenią ten zakątek Alp.
Austria: Lech-Zürs – gdy Alpy brzmią jak „Stille Nacht”
Kitzbühel ma Streif, najtrudniejszą trasę zjazdową świata, i status narciarskiej supergwiazdy przyciągającej celebrytów. Wielu Austriaków, zapytanych o wymarzony ośrodek, wskazuje jednak Lech-Zürs. To właśnie tutaj, w Arlbergu, narodziło się nowoczesne narciarstwo, a pierwsze kursy dla przyjezdnych organizowano tu już na początku XX wieku.
Dziś region Ski Arlberg oferuje ponad 300 km tras, a jego wizytówką pozostaje legendarna pętla White Ring – 22 kilometry zjazdów prowadzących przez Lech, Zürs, Zug i Oberlech. To jedna z tych tras, które pokonuje się nie dla odhaczenia atrakcji, ale dla czystej przyjemności jazdy.
Lech-Zürs wciąż przypomina atmosferą prawdziwą Wigilię ze „Stille Nacht”, spędzaną w górskim domu, a nie opakowane w marketing i świecidełka komercyjne Christmas z „All I Want for Christmas Is You”, niosącą się od listopada po galeriach handlowych.
Drewniane chalet, kameralne uliczki i góry, które wciąż grają pierwsze skrzypce. Właśnie za tę mieszankę tradycji, śniegu i świętego spokoju Austriacy tak cenią Lech-Zürs.

Włochy: – Królowa Dolomitów i czarny koń z Aosty
Madonna di Campiglio może uchodzić za narciarską wizytówkę Włoch, ale wielu miejscowych marzy raczej o dwóch zupełnie różnych adresach. Pierwszym jest Cortina d’Ampezzo, królowa Dolomitów. Jej wyciągi nie zawsze dotrzymują kroku nowoczesnym standardom, a na otwarcie tras po nocnym ratrakowaniu trzeba czasem cierpliwie poczekać. Wszystko schodzi jednak na dalszy plan, gdy deski zaskrzypią pod monumentalnymi ścianami Tofan i Cristallo. Cortina oferuje około 120 km tras sięgających 2930 m n.p.m., ale jej największym skarbem pozostają krajobrazy. To nie przypadek, że perspektywa igrzysk w ukochanej Cortinie pomogła wyciągnąć z emerytury Lindsey Vonn. Królowa Dolomitów skusiła królową zjazdu.
Po drugiej stronie włoskiego narciarskiego świata leży La Thuile. Bez wielkich nazwisk, fleszy i modnych deptaków, za to z około 150 km tras połączonych z francuską La Rosière. Na Małej Przełęczy Świętego Bernarda łatwo zrozumieć, dlaczego tylu Włochów wraca tu co roku. Mont Blanc wyrasta na horyzoncie tak, że przez chwilę można mieć wrażenie, iż stoi się niemal na wysokości najwyższego szczytu Europy. To oczywiście złudzenie, ale właśnie z takich chwil składa się urok La Thuile. Urokowi temu nie oparła się nawet Tina Weirather, jedna z największych gwiazd alpejskiego Pucharu Świata, która mówiła o tej zagubionej w Alpach stacji z entuzjazmem godnym nowej narciarskiej miłości.

